OVER ONS

Kenny

Ik ben Kenny, geboren in 1980 te Brasschaat

Opgroeien deed ik deels in Kapellen (Noord-Antwerpen) en deels in Huldenberg.

Huldenberg was de thuisbasis van het Ganspoelinstituut waar ik vanaf de lagere school op internaat vertoefde.

Omdat na mijn geboorte er iets mis bleek te zijn met mijn ogen, werden er al snel onderzoeken gestart. Eerst werd er nystagmus vastgesteld. Dit is het snel en ongecontroleerd bewegen van de ogen. Helaas komt dit meestal niet alleen, en moest er dus verder onderzoek gebeuren.

Op mijn vijf maand is er dan Leber Congenitale Amaurosis vastgesteld. Kort samengevat is dit het afsterven van het netvlies.

Stilaan stierf mijn netvlies dus meer en meer af, en werd mijn zicht minder.

Ik had enkel zicht aan de buitenkant van mijn oog, rechtsboven in mijn rechter oog. Je kan het vergelijken alsof je een blinddoek op hebt, en er enkel aan je rechter oog, rechts bovenaan een gaatje zit. Daar kon ik door kijken, maar niets gedetailleerd.

In het Ganspoelinstituut heb ik heel veel van mijn zelfstandigheid geleerd: ik heb braille leren lezen en schrijven, stoklopen, durven de weg vragen aan vreemde mensen…

De meeste dingen lijken voor veel mensen vanzelfsprekend, maar er komen toch wat meer dingetjes bij kijken als je een beperking hebt.

Denk bijvoorbeeld maar aan het spelen van spelletjes: die moeten altijd aangepast zijn.

Ook het eten is niet dadelijk vanzelfsprekend. Je weet wel waar je mond is, maar waar ligt wat op je bord?, en hoe zorg ik ervoor dat ik niet alles op mijn schoot veeg?

Dat hebben de mensen van het instituut me heel goed bijgebracht, waar ik ze heel dankbaar voor ben.

Het secundair deed ik in het Koninklijk Instituut voor Doven en Blinden te Woluwe. Die jaren waren wat minder, maar ‘k heb er toch ook mooie herinneringen gecreëerd.

Ik studeerde er Economie-Moderne Talen.

Na het vierde jaar moest je naar het gewone of het geïntegreerde onderwijs. Nu, de dag van vandaag, is het iets helemaal anders dan in de jaren 90.

Toen was de toegankelijkheid van informatica helemaal nog niet goed, en dat beperkte de studiekeuzes natuurlijk wel wat. Ook de begeleiding liet soms te wensen over… Enfin, het gaat ons te ver afleiden.

In 2002 ben ik via-via op de politieschool van Antwerpen terechtgekomen waar ik als bibliotheekmedewerker gestart ben.

Na veel wetteksten te hebben opgezocht, boeken gebonden te hebben, in- en uitschrijvingen te hebben gedaan, ben ik naar het onthaal verhuisd. Daar nam ik de onthaalfunctie op mij, en gaf ik ondersteuning aan andere diensten. Ook hielp ik mee bij de selectieproeven van toekomstig agenten.

In 2005 moest ik helaas mijn job opgeven vanwege hervormingen, en ben ik werkloos geworden. Enfin, na een 2 maand gewerkt te hebben als marketeer. Niets voor mij in elk geval.

In 2006 ben ik getrouwd met Inge, die ik in 2003 leerde kennen.

In 2008 kregen we ons eerste kindje: Tibe. Die kreeg er in 2010 een zusje bij.

Ik heb altijd de zorg voor de kinderen op mij genomen terwijl Inge kon blijven werken. Niet altijd eenvoudig, en het heeft me veel slapeloze nachten bezorgd, maar ze leven nog, en zijn gezond.

Zo, dit is het in het kort. Je kan de rest nog beluisteren in de eerste podcast of bekijken in de video hieronder.


Peter

Hallo,

Mijn naam is Peter Janssens en ik ben lang, lang geleden geboren te Antwerpen in 1976. Ik ben geboren met een erfelijke oogziekte genaamd retinitis pigmentosa. Deze vaststelling is pas gedaan toen ik 14 jaar was maar ik heb wel zover ik weet heel mijn jeugd een bril moeten dragen. Retinitis pigmentosa of RP in het kort is eigenlijk een tunnelzicht. Dit wil zeggen dat alles langs de zijkanten stilaan verdwijnt zodat je eigenlijk door een klein tunneltje kijkt. In het begin is deze tunnel vrij ruim en merk je dit zelf niet op, maar naarmate je ouder wordt, wordt deze nauwer en ga je steeds meer tegen obstakels aan lopen. Ik heb nog een redelijk normale jeugd gehad, met veel fietsen en ravotten. Ik heb vroeger nog met een brommer rondgereden, en heb zelfs nog leren autorijden. Maar spijtig genoeg heb ik nooit mijn rijbewijs gehaald, en misschien maar beter ook :-) Rond mijn 22 jaar ben ik officieel als slechtziende erkend. Ik heb tijdens mijn jeugd altijd wel verhoogde kinderbijslag gehad, maar rond mijn 22e behoorde ik tot de zwaar slechtzienden en had ik nog maar een tunneltje van een kleine 40• van de 180 die een normale persoon heeft. Sindsdien is mijn zicht steeds sneller achteruit beginnen gaan. Momenteel heb ik nog maar een tunneltje van ±2• maar ook in dat tunneltje is alles wazig en zie ik enkel nog maar het verschil tussen licht en donker.

Zoals jullie wel zullen begrijpen heeft mijn handicap natuurlijk mijn leven voor een groot deel bepaald. Mijn middelbare school ben ik afgestudeerd als loodgieter sanitair en centrale verwarming. Deze job heb ik nooit kunnen uitoefenen, of toch niet lang :-) doordat ik eigenlijk te weinig zag om dit te kunnen doen. Daarom ben ik mij dan gaan omscholen tot opvoeder in de jeugd en gehandicaptenzorg. Tijdens deze opleiding heb ik stages gedaan in het Koninklijk Instituut voor Doven en Blinden in Woluwe en heb daar Kenny leren kennen. Na mijn stage heb ik in Woluwe nog een tijd weekendopvang gedaan, waar de vriendschap met Kenny is beginnen groeien. Deze vriendschap is hechter geworden en, mag ik wel zeggen, nu is Kenny mijn beste vriend geworden.

Na Woluwe heb ik nog verschillende jaren met personen met een mentale handicap gewerkt en ben ik ook in contact gekomen met de Vereniging van Blinden en Slechtzienden. In deze vereniging heb ik heel veel vrienden leren kennen en heb ik mij ook ingezet om andere blinden en slechtzienden te helpen. Ondertussen ben ik al meer dan 15 jaar actief in deze vereniging en organiseer ik activiteiten voor blinden en slechtzienden, verdedig hun belangen bij overheids- of andere instanties, en probeer in de mate van het mogelijke het leven van blinden en slechtzienden te verbeteren. Maar ook heeft deze vereniging, rechtstreeks en onrechtstreeks , veel voor mij gedaan.

En ik ben nooit echt een sportieve persoon geweest, tot ik in 2010 een initiatie kung-fu ben gaan volgen. Deze sport interesseerde mij zeer sterk en ik heb mij toen ook onmiddellijk ingeschreven. Ondertussen ben ik bestuurslid in de Lau Kam Kungfu vzw.. Ook op sportief gebied heb ik mij ondertussen ook opgewerkt tot assistent lesgever. Dit wil zeggen dat ik ondanks mijn visuele handicap mee lesgeef, de opwarmingsoefeningen geef, en personen met of zonder handicap mee ondersteunen in het leren van deze sport. Nu ben ik ook g-sportverantwoordelijke van de club.

  1. Maar dit is niet alles. Want tijdens die eerste initiatieles ben ik ook in contact gekomen met een medewerker van Recreas. Tijdens het gesprek met deze persoon kwam ter sprake dat zij nog op zoek waren naar een collega bij hun zustervereniging VFG. Zodoende heb ik mij kandidaat gesteld en was ik nog geen maand verder aangenomen als vormingsmedewerker. Deze job heb ik met veel plezier gedaan tot in 2017. In dit jaar was mijn zicht spijtig genoeg zodanig slecht geworden dat ik de taken niet meer op mij kon nemen en dus gestopt ben met werken.

In 2004 ben ik Veerle tegengekomen, in 2006 zijn wij getrouwd en tot op heden zijn wij nog steeds een gelukkig koppel. Alhoewel ik zeker besef dat het leven met een blinde persoon niet altijd zo aangenaam is :-)

In 2008 heb ik mijn eerste geleidehond Flor gekregen. Flor heeft mij acht jaar van zijn leven fantastisch gediend. En zelfs na zijn pensioen in 2016 is hij deel blijven uitmaken van ons gezin tot hij in augustus 2020 overleden is. Ondertussen was in 2018 ons gezinnetje weer wat vergroot dankzij Pablo, mijn tweede geleidehond. Pablo heeft de taken van Flor met zeer veel enthousiasme overgenomen en heeft gedurende de eerste twee jaar een hechte vriendschap met Flor en met ons kunnen opbouwen.

Zo, nu heb je in het kort een gedacht wie ik ben, maar als je wil weten wat er nog allemaal in mijn leven gebeurd is, en wat het inhoudt om als blinde door het leven te moeten gaan nodig ik je van harte uit om onze podcast te volgen. Hierin vertellen we zonder censuur hoe het is om als blinde of slechtziende door het leven te gaan en welke moeilijkheden, leuke en ook minder leuke ervaringen, we constant meemaken.